นายจ้างเลิกจ้างก่อนครบสัญญา ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าไหม และต้องจ่ายค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าด้วยหรือไม่

นายจ้างเลิกจ้างก่อนครบสัญญา ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าไหม และต้องจ่ายค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าด้วยหรือไม่  

          ในแวดวงการจ้างงานยุคปัจจุบัน นายจ้างจำนวนมากนิยมทำ "สัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน" เช่น สัญญาจ้าง 6 เดือน หรือ 1 ปี เพราะเข้าใจตามหลักกฎหมายแรงงานว่า สัญญาประเภทนี้เมื่อสิ้นสุดลง นายจ้างสามารถเลิกจ้างได้ทันทีโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า หรือที่เรียกกันติดปากว่า "ค่าตกใจ" ทำให้เมื่อเกิดความไม่พอใจหรือต้องการลดคนกลางคัน นายจ้างมักสั่งเลิกจ้างก่อนครบกำหนดสัญญาโดยไม่ยอมจ่ายค่าตกใจ แต่ในทางกฎหมายแรงงาน ข้อยกเว้นเรื่องไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้านั้นใช้ได้เฉพาะกรณีที่อยู่ทำงานจนครบกำหนดตามสัญญาเท่านั้น หากนายจ้างชิงเลิกจ้างก่อนครบกำหนด ถือว่านายจ้างไม่ถือเอาระยะเวลาเป็นสาระสำคัญ และต้องจ่ายค่าตกใจให้แก่ลูกจ้างตามกฎหมาย

          ประเด็นข้อพิพาทนี้ได้รับการวินิจฉัยชี้ขาดในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 14260/2558 ซึ่งเป็นคดีที่นายจ้างทำสัญญาจ้างโจทก์เข้าทำงานในตำแหน่งแพทย์ผิวหนัง อัตราค่าจ้างเดือนละ 120,000 บาท โดยมีกำหนดระยะเวลาการจ้าง 11 เดือน ตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม 2548 ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2549 และมีกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 10 ของเดือน ต่อมาในวันที่ 21 เมษายน 2549 นายจ้างได้ออกประกาศเลิกจ้างโจทก์โดยให้มีผลพ้นสภาพในวันที่ 30 เมษายน 2549 ซึ่งเป็นการเลิกจ้างก่อนครบกำหนดตามสัญญาจ้างถึง 6 เดือน โจทก์จึงยื่นฟ้องต่อศาลแรงงานกลางเพื่อเรียกค่าเสียหายและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า โดยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จ่ายค่าชดเชยและค่าเสียหาย แต่ยกคำขอเรื่องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์จึงอุทธรณ์ประเด็นนี้ต่อศาลฎีกา

          ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยชี้ขาดว่า ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 17 วรรคหนึ่ง การที่นายจ้างจะเลิกจ้างลูกจ้างตามสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้านั้น จะต้องเป็นกรณีที่มีการจ้างกันจนครบกำหนดระยะเวลาตามสัญญาจ้างเท่านั้น มิได้หมายความว่านายจ้างจะเลิกจ้างลูกจ้างเมื่อใดก็ได้ในระหว่างอายุสัญญา

          เมื่อนายจ้างเลิกจ้างโจทก์ให้มีผลในวันที่ 30 เมษายน 2549 ซึ่งเป็นการเลิกจ้างก่อนครบกำหนดตามสัญญา ย่อมถือว่านายจ้างไม่ถือเอากำหนดระยะเวลาตามสัญญาจ้างเป็นสาระสำคัญอีกต่อไป การเลิกจ้างจึงต้องตกอยู่ภายใต้บังคับของมาตรา 17 วรรคสอง และวรรคสี่ กล่าวคือ นายจ้างต้องบอกกล่าวเลิกจ้างเป็นหนังสือในเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้าง เพื่อให้เป็นผลเลิกสัญญากันเมื่อถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวถัดไปข้างหน้า หรือจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่ลูกจ้าง

          เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่านายจ้างกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 10 ของเดือน การที่นายจ้างออกประกาศเลิกจ้างในวันที่ 21 เมษายน 2549 ซึ่งเป็นการบอกกล่าวก่อนถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างในวันที่ 10 พฤษภาคม 2549 ผลของการเลิกสัญญาตามกฎหมายจึงไปมีผลสมบูรณ์ในกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวถัดไปคือวันที่ 10 มิถุนายน 2549 นายจ้างจึงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้โจทก์นับตั้งแต่วันบอกกล่าวจนถึงวันที่ 10 มิถุนายน 2549 และเมื่อนายจ้างได้จ่ายค่าจ้างถึงแค่วันที่ 30 เมษายน 2549 นายจ้างจึงต้องรับผิดจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านับตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม 2549 ถึงวันที่ 10 มิถุนายน 2549 รวมเป็นเวลา 1 เดือน 10 วัน คิดเป็นเงิน 160,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ศาลฎีกาจึงพิพากษาแก้ให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวนดังกล่าวแก่โจทก์

          คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้เป็นบรรทัดฐานที่นายจ้างและฝ่ายทรัพยากรบุคคลต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง การทำสัญญาจ้างแบบมีกำหนดระยะเวลาไม่ใช่ใบเบิกทางที่จะไล่ลูกจ้างออกกลางคันได้ฟรีๆ หากนายจ้างเลิกจ้างก่อนครบสัญญาเมื่อใด ย่อมเท่ากับทำลายเงื่อนไขของสัญญาจ้างมีกำหนดเวลาด้วยตนเอง และต้องจ่ายค่าตกใจตามรอบการจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์เสมอ

 

ปรึกษากฎหมายโทร

ได้ที่ 080-9193691 , 02-0749954

หรือ แอดไลน์ @closelawyer หรือ คลิก https://line.me/R/ti/p/%40closelawyer

สาขาเชียงใหม่ โทร 080-3955536 แอดไลน์ @cly.cmi

หรือ คลิก https://lin.ee/w7Ikc1z

สาขาขอนแก่น โทร 095-9567735 แอดไลน์ @cly.kkn

หรือ คลิก https://lin.ee/vbQlVcap

www.closelawyer.co.th

ทนายใกล้ตัว ทนายใกล้ตัว Closelawyer

Visitors: 689,530