การฝากทรัพย์ คืออะไร

การฝากทรัพย์ คืออะไร

          สัญญาฝากทรัพย์เป็นสัญญาที่บุคคลฝ่ายหนึ่งเรียกว่า “ผู้ฝาก”  ส่งมอบทรัพย์สินให้แก่บุคคลอีกฝ่าย

หนึ่งเรียกว่า “ผู้รับฝาก” เพื่อให้ผู้รับฝากเก็บรักษาทรัพย์นั้นไว้ และมีหน้าที่ต้องคืนทรัพย์ให้แก่ผู้ฝากเมื่อมีการทวงถามหรือเมื่อถึงกำหนดเวลา

         สาระสำคัญของสัญญานี้อยู่ที่การ “เก็บรักษาทรัพย์” มิใช่การนำทรัพย์ไปใช้ประโยชน์ ดังนั้นหากมีการส่งมอบทรัพย์เพื่อให้อีกฝ่ายใช้สอย จะไม่ถือเป็นฝากทรัพย์ แต่จะเข้าลักษณะสัญญาประเภทอื่น เช่น ยืมใช้หรือเช่าแทน

         ลักษณะสำคัญของสัญญาฝากทรัพย์คือ ต้องมีการส่งมอบทรัพย์จริง จึงจะทำให้สัญญาเกิดขึ้นโดยสมบูรณ์ กล่าวคือ แม้จะตกลงกันแล้ว แต่หากยังไม่ได้ส่งมอบทรัพย์ ก็ยังไม่ถือว่าเป็นสัญญาฝากทรัพย์โดยสมบูรณ์ นอกจากนี้ สัญญาฝากทรัพย์ยังเป็นสัญญาที่ไม่มีแบบ คือไม่จำเป็นต้องทำเป็นหนังสือ และอาจเป็นสัญญาที่มีค่าตอบแทนหรือไม่มีก็ได้ เช่น ฝากของกับเพื่อนโดยไม่คิดค่าจ้าง หรือฝากรถในลานจอดที่มีค่าบริการก็ถือเป็นฝากทรัพย์ทั้งสิ้น อีกทั้งยังเป็นสัญญาที่ตั้งอยู่บนความไว้วางใจ ผู้รับฝากจึงต้องใช้ความระมัดระวังในการเก็บรักษาทรัพย์เสมือนดูแลทรัพย์ของตนเอง

         ในทางกฎหมาย องค์ประกอบสำคัญของสัญญาฝากทรัพย์ ได้แก่ ต้องมีคู่สัญญาสองฝ่าย มีทรัพย์สินเป็นวัตถุแห่งสัญญา มีการส่งมอบทรัพย์ และมีวัตถุประสงค์เพื่อการเก็บรักษาพร้อมทั้งต้องมีการคืนทรัพย์ในภายหลัง หากขาดองค์ประกอบข้อใดข้อหนึ่งไป เช่น ไม่มีการส่งมอบ ก็จะไม่เกิดสัญญาฝากทรัพย์ ตัวอย่างเช่น การฝากรถจักรยานยนต์ไว้กับเพื่อนเป็นเวลา 3 วัน เพื่อนมีหน้าที่เพียงเก็บรักษาและคืนรถให้ หรือการฝากเงินไว้กับบุคคลอื่นโดยไม่ได้อนุญาตให้นำไปใช้ ก็ถือเป็นการฝากทรัพย์เช่นกัน

        อย่างไรก็ตาม ต้องแยกสัญญาฝากทรัพย์ออกจากสัญญาอื่นที่มีลักษณะคล้ายกัน กล่าวคือ หากเป็นการยืมใช้ ผู้ยืมมีสิทธิใช้ทรัพย์นั้นได้ แต่ในการฝากทรัพย์ ผู้รับฝากไม่มีสิทธินำทรัพย์ไปใช้ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ฝาก หรือในกรณีของสัญญาเช่า ผู้เช่าจะต้องจ่ายค่าเช่าเพื่อแลกกับการใช้ทรัพย์ ซึ่งแตกต่างจากฝากทรัพย์ที่มุ่งเน้นการเก็บรักษาเป็นหลัก

         โดยสรุป สัญญาฝากทรัพย์เป็นนิติกรรมที่พบได้ทั่วไปในชีวิตประจำวัน มีลักษณะสำคัญคือการส่งมอบทรัพย์เพื่อให้ผู้อื่นเก็บรักษา และต้องมีการคืนทรัพย์เมื่อมีการเรียกคืนหรือครบกำหนด ซึ่งกฎหมายได้กำหนดหลักเกณฑ์ไว้เพื่อคุ้มครองทั้งผู้ฝากและผู้รับฝากให้เกิดความเป็นธรรมในการปฏิบัติตามสัญญา

          คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10570/2557  ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ผู้นำรถเข้าไปจอดในห้างสรรพสินค้าโดยต้องหาสถานที่จอดเอง เก็บกุญแจรถไว้เอง และต้องดูแลทรัพย์สินภายในรถด้วยตนเอง โดยที่ห้างฯ ไม่ได้เรียกเก็บค่าบริการจอดรถนั้น ถือว่าความครอบครองในรถยังคงอยู่กับเจ้าของรถ สถานะดังกล่าวจึงไม่ใช่สัญญาฝากทรัพย์ และห้างฯ ไม่ได้มีหน้าที่รับฝากรถโดยตรง แต่อย่างใด

          ในส่วนของความรับผิดฐานละเมิด เมื่อปรากฏว่าพนักงานรักษาความปลอดภัยได้ปฏิบัติหน้าที่ตรวจสอบตามระเบียบแล้ว และห้างฯ ได้จัดระบบดูแลความปลอดภัยตามสมควรแก่กรณี มิได้กระทำการประมาทเลินเล่อหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ การที่รถสูญหายจึงไม่ใช่ผลโดยตรงจากการกระทำของห้างฯ และบริษัทรักษาความปลอดภัย จำเลยทั้งสองจึงไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่บริษัทประกันภัย

ปรึกษากฎหมายโทร

ได้ที่ 080-9193691 , 02-0749954

หรือ แอดไลน์ @closelawyer หรือ คลิก https://line.me/R/ti/p/%40closelawyer

สาขาเชียงใหม่ โทร 080-3955536 แอดไลน์ @cly.cmi

หรือ คลิก https://lin.ee/w7Ikc1z

สาขาขอนแก่น โทร 095-9567735 แอดไลน์ @cly.kkn

หรือ คลิก https://lin.ee/vbQlVcap

www.closelawyer.co.th

ทนายใกล้ตัว