google-site-verification: google988c9a26901231a3.html

ตอนที่ 30 นายจ้างแกล้งจ่ายเงินเดือนล่าช้า ต้องเสียทั้งดอกเบี้ย เสียทั้งเงินเพิ่ม

          การได้รับเงินเดือนนั้น เป็นเหตุผลหลักที่ลูกจ้างเลือกที่จะมาทำงานให้กับนายจ้าง  โดยลูกจ้างมีหน้าที่ทำงานให้กับนายจ้าง ส่วนนายจ้างมีหน้าที่จ่ายค่าตอบแทนการทำงานให้กับลูกจ้างควบคู่กันไป เรื่องดังกล่าวเป็นข้อตกลงเกี่ยวเนื่องกับสภาพการจ้าง และเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง  ซึ่งหากนายจ้างไม่จ่าย หรือจ่ายล่าช้าแล้ว กฎหมายให้คิดดอกเบี้ยได้ในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี และหากลูกจ้างพิสูจน์ได้ว่าที่นายจ้างจงใจไม่คืนหรือไม่จ่ายนั้นปราศจากเหตุผลอันสมควร เมื่อพ้นกำหนดเวลา 7 วันนับแต่วันที่ถึงกำหนดจ่ายคืนแล้ว นายจ้างยังมีหน้าที่ต้องเสียเงินเพิ่มให้แก่ลูกจ้างในอัตราร้อยละสิบห้าของเงินค้าจ่ายทุกระยะเวลา 7 วันด้วย

          หลักเกณฑ์ดังกล่าวใช้เฉพาะสำหรับกรณีลูกจ้างกับนายจ้างเท่านั้น หากเป็นผู้ว่าจ้างกับผู้รับจ้าง เช่น ผู้รับเหมาก่อสร้าง หรืองานอื่นเช่น งานออกแบบ หรืองานเขียนโปรแกรมนั้น เป็นเรื่องการจ้างทำของ ไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายคุ้มครองแรงงานจะให้ความคุ้มครองได้ ดังนั้น กรณีผู้ว่าจ้างทำของชำระค่าบริการล่าช้านั้น  ผู้รับจ้างจะเรียกดอกเบี้ยและเงินเพิ่มดังกล่าวไม่ได้ จะเรียกได้เพียงค่าจ้าง พร้อมด้วยดอกเบี้ยผิดนัดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันครบกำหนดชำระเท่านั้น

          อนึ่ง แม้ความรับผิดของผู้ว้าจ้างทำของในกรณีชำระค่าจ้างล่าช้าจะมีไม่มากเท่าความรับผิดของนายจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานก็ตาม แต่หากได้ชื่อว่าเป็นผู้ผิดนัดชำระค่าจ้างล่าช้าแล้ว ก็ย่อมส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงภาพลักษณ์ของผู้ว่าจ้างรายนั้นๆ จนไม่มีผู้ใดอยากรับทำงานให้ในภายหลัง ซึ่งก็เป็นกระบวนการของสังคมต่อไป

พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541
          มาตรา 9 ในกรณีที่นายจ้างไม่คืนเงินประกันตามมาตรา 10 วรรคสอง หรือไม่จ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด และค่าล่วงเวลาในวันหยุดภายในเวลาที่กำหนดตามมาตรา 70 หรือค่าชดเชยตามมาตรา 118 ค่าชดเชยพิเศษตามมาตรา 120 มาตรา 121 และมาตรา 122 ให้นายจ้างเสียดอกเบี้ยให้แก่ลูกจ้างในระหว่างเวลาผิดนัดร้อยละสิบห้าต่อปี
          ในกรณีที่นายจ้างจงใจไม่คืนหรือไม่จ่ายเงินตามวรรคหนึ่งโดยปราศจากเหตุผลอันสมควรเมื่อพ้นกำหนดเวลาเจ็ดวันนับแต่วันที่ถึงกำหนดคืนหรือจ่ายให้นายจ้างเสียเงินเพิ่มให้แก่ลูกจ้างร้อยละสิบห้าของเงินที่ค้างจ่ายทุกระยะเวลาเจ็ดวัน

          คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4830/2548

พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 9 วรรคหนึ่ง ได้กำหนดให้นายจ้างเสียดอกเบี้ยของจำนวนเงิน ค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างในระหว่างเวลาผิดนัดร้อยละ 15 ต่อปี ไว้โดยเฉพาะแล้ว จะนำอัตราดอกเบี้ยในระหว่างเวลาผิดนัดร้อยละ 7.5 ต่อปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 224 วรรคแรก ซึ่งเป็นกฎหมายทั่วไปมาใช้บังคับแก่กรณีนี้ไม่ได้

 

          BY-ทนายวรทัศน์ โฉมสินทร์  ปรึกษากฎหมายโทร 080-209-9697 , 086-3314759, 095-9567735 , 02-0749954 หรือแอดไลน์ @closelawyer

เพิ่มฉันเป็นเพื่อน

แบบฟอร์มปรึกษากฎหมาย/คดีความ

กรุณากรอกข้อมูลให้ครบถ้วน ทีมงานจะตอบคำถามท่านภายใน 3 วัน

ชื่อผู้ตอบ:

Visitors: 143,534